innutriens
Latin
Etymology
Present participle of innūtriō.
Participle
innūtriēns (genitive innūtrientis); third-declension one-termination participle
Declension
Third-declension participle.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | innūtriēns | innūtrientēs | innūtrientia | ||
| genitive | innūtrientis | innūtrientium | |||
| dative | innūtrientī | innūtrientibus | |||
| accusative | innūtrientem | innūtriēns | innūtrientēs innūtrientīs |
innūtrientia | |
| ablative | innūtriente innūtrientī1 |
innūtrientibus | |||
| vocative | innūtriēns | innūtrientēs | innūtrientia | ||
1When used purely as an adjective.