incitatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of incitō (incite, hasten).

Participle

incitātus (feminine incitāta, neuter incitātum, comparative incitātior); first/second-declension participle

  1. hastened, urged, accelerated, having been quickened
  2. augmented, increased, having been enhanced
  3. (figuratively) incited, encouraged, having been roused
  4. (figuratively) in a negative sense, incited against, made hostile, stirred up; having been …, etc.
    • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Gallico 1.4:
      Cum cīvitās, ob eam rem incitāta, armīs iūs suum exsequī cōnārētur, multitūdinemque hominum ex agrīs magistrātūs cōgerent, [] .
      While the state, having been made hostile [to Orgetorix] on account of this matter, was attempting to prosecute its own legal right with armed forces, and the magistrates were gathering a multitude of men from the fields, [] .

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative incitātus incitāta incitātum incitātī incitātae incitāta
genitive incitātī incitātae incitātī incitātōrum incitātārum incitātōrum
dative incitātō incitātae incitātō incitātīs
accusative incitātum incitātam incitātum incitātōs incitātās incitāta
ablative incitātō incitātā incitātō incitātīs
vocative incitāte incitāta incitātum incitātī incitātae incitāta

References

  • incitatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • incitatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • incitatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
    • to bring horses to the halt when at full gallop: equos incitatos sustinere
    • at high tide: aestu incitato