inceptus
Latin
Etymology 1
Perfect passive participle of incipiō (“begin”).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪŋˈkɛp.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in̠ʲˈt͡ʃɛp.tus]
Participle
inceptus (feminine incepta, neuter inceptum); first/second-declension participle
- begun, undertaken, partially accomplished, attempted; have or having been begun, etc.
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | inceptus | incepta | inceptum | inceptī | inceptae | incepta | |
| genitive | inceptī | inceptae | inceptī | inceptōrum | inceptārum | inceptōrum | |
| dative | inceptō | inceptae | inceptō | inceptīs | |||
| accusative | inceptum | inceptam | inceptum | inceptōs | inceptās | incepta | |
| ablative | inceptō | inceptā | inceptō | inceptīs | |||
| vocative | incepte | incepta | inceptum | inceptī | inceptae | incepta | |
Descendants
- English: incept
- Romansh: antschet
Etymology 2
From incipiō + -tus (forming action nouns).
Pronunciation
- inceptus:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪŋˈkɛp.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in̠ʲˈt͡ʃɛp.tus]
- inceptūs:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪŋˈkɛp.tuːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in̠ʲˈt͡ʃɛp.tus]
Noun
inceptus m (genitive inceptūs); fourth declension
- (abstract) the action of beginning, starting
- (concrete) a beginning, start
- 27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab Urbe Condita Praefatio:
- […] ; inde tibi tuaeque rei publicae quod [e documentis] imitere capias, inde foedum inceptu foedum exitu quod vites.
- From these that would honor yourself and the state you may select, others avoid that be base in their inception, shameful in their outcome.
- […] ; inde tibi tuaeque rei publicae quod [e documentis] imitere capias, inde foedum inceptu foedum exitu quod vites.
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | inceptus | inceptūs |
| genitive | inceptūs | inceptuum |
| dative | inceptuī | inceptibus |
| accusative | inceptum | inceptūs |
| ablative | inceptū | inceptibus |
| vocative | inceptus | inceptūs |
References
- “inceptus, -a, -um”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “inceptus, -a, -um”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “inceptus, -ūs”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “inceptus, -ūs”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- "inceptus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
- “inceptus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
- (ambiguous) to persevere in one's resolve: in incepto or conatu perstare
- (ambiguous) to give up one's project: incepto or conatu desistere
- (ambiguous) to persevere in one's resolve: in incepto or conatu perstare
- Forcellini, Egidio; Furlanetto, Giuseppe (ed.); Corradini, Francesco (ed.); and Perin, Giuseppe (ed.) (1733-1965). Lexicon Totius Latinitatis. Bologna: Arnaldo Forni. II. p. 771.