impaenitendus
Latin
Alternative forms
- inpaenitendus
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪm.pae̯.nɪˈtɛn.dʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [im.pe.niˈtɛn.dus]
Adjective
impaenitendus (feminine impaenitenda, neuter impaenitendum); first/second-declension adjective
- not to be repented of
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | impaenitendus | impaenitenda | impaenitendum | impaenitendī | impaenitendae | impaenitenda | |
| genitive | impaenitendī | impaenitendae | impaenitendī | impaenitendōrum | impaenitendārum | impaenitendōrum | |
| dative | impaenitendō | impaenitendae | impaenitendō | impaenitendīs | |||
| accusative | impaenitendum | impaenitendam | impaenitendum | impaenitendōs | impaenitendās | impaenitenda | |
| ablative | impaenitendō | impaenitendā | impaenitendō | impaenitendīs | |||
| vocative | impaenitende | impaenitenda | impaenitendum | impaenitendī | impaenitendae | impaenitenda | |
References
- “impaenitendus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “impaenitendus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.