immutatus

Latin

Etymology 1

From in- +‎ mūtātus.

Adjective

immūtātus (feminine immūtāta, neuter immūtātum); first/second-declension adjective

  1. (rare) unchanged, immutate
    • 106 BCE – 43 BCE, Cicero, Rhetorica 2.53:
      Veritas est, per quam immutata ea, quae sunt aut ante fuerunt aut futura sunt, dicuntur.
      (please add an English translation of this quotation)
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative immūtātus immūtāta immūtātum immūtātī immūtātae immūtāta
genitive immūtātī immūtātae immūtātī immūtātōrum immūtātārum immūtātōrum
dative immūtātō immūtātae immūtātō immūtātīs
accusative immūtātum immūtātam immūtātum immūtātōs immūtātās immūtāta
ablative immūtātō immūtātā immūtātō immūtātīs
vocative immūtāte immūtāta immūtātum immūtātī immūtātae immūtāta
Descendants
  • English: immutate

Etymology 2

Perfect passive participle of immūtō (change, alter).

Participle

immūtātus (feminine immūtāta, neuter immūtātum); first/second-declension participle

  1. changed, altered, having been transformed.
Declension

First/second-declension adjective.

References

  • immutatus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • immutatus”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • immutatus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.