immanitas

Latin

Etymology

From immānis +‎ -tās.

Noun

immānitās f (genitive immānitātis); third declension

  1. immensity, vastness, excess
  2. monstrousness, enormity, fierceness, cruelty, barbarism, savageness, inhumanity, frightfulness
    • 63 BCE, Cicero, Catiline Orations Oratio in Catilinam Prima in Senatu Habita.14:
      Quod ego praetermittō et facile patior silērī, nē in hāc cīvitāte tantī facinoris immanitās aut exstitisse aut nōn vindicāta esse videātur.
      But I pass over this [wickedness] and readily endure it to remain unspoken, so that the monstrousness of such a great crime might not appear to have occurred in this state, nor to have gone unavenged.

Declension

Third-declension noun.

singular plural
nominative immānitās immānitātēs
genitive immānitātis immānitātum
dative immānitātī immānitātibus
accusative immānitātem immānitātēs
ablative immānitāte immānitātibus
vocative immānitās immānitātēs

References

  • immanitas”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • immanitas”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • immanitas”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.