heries
Latin
Etymology
Uncertain. It is likely a deverbal suffixed with -iēs (compare faciēs, speciēs), though the vocalism of the term is incongruent with horior. Nussbaum suggests that the term is likely borrowed from Oscan heriam, which—like horior—is from the root *gʰer-. According to this theory, the -ia of the Oscan term was replaced by -iēs.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈhɛ.ri.eːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈɛː.ri.es]
Noun
heriēs f (genitive heriēī); fifth declension (dialectal)
- The meaning of this term is uncertain. Possibilities include: some attribute associated with Juno
- c. 177 CE, Aulus Gellius, Noctes Atticae XIII.XXIIII–II:
- Conprecationes deum inmortalium, quae ritu Romano fiunt, expositae sunt in libris sacerdotum populi Romani et in plerisque antiquis orationibus. In his scriptum est: "Luam Saturni, Salaciam Neptuni, Horam Quirini, Virites Quirini, Maiam Volcani, Heriem Iunonis, Moles Martis Nerienemque Martis".
- (please add an English translation of this quotation)
- Conprecationes deum inmortalium, quae ritu Romano fiunt, expositae sunt in libris sacerdotum populi Romani et in plerisque antiquis orationibus. In his scriptum est: "Luam Saturni, Salaciam Neptuni, Horam Quirini, Virites Quirini, Maiam Volcani, Heriem Iunonis, Moles Martis Nerienemque Martis".
Usage notes
According to Nussbaum, the term is probably dialectal.
Declension
Fifth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | heriēs | heriēs |
| genitive | heriēī | heriērum |
| dative | heriēī | heriēbus |
| accusative | heriem | heriēs |
| ablative | heriē | heriēbus |
| vocative | heriēs | heriēs |