grunnitus
Latin
Etymology 1
Perfect passive participle of grunniō.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ɡrʊnˈniː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ɡrunˈniː.tus]
Participle
grunnītus (feminine grunnīta, neuter grunnītum); first/second-declension participle
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | grunnītus | grunnīta | grunnītum | grunnītī | grunnītae | grunnīta | |
| genitive | grunnītī | grunnītae | grunnītī | grunnītōrum | grunnītārum | grunnītōrum | |
| dative | grunnītō | grunnītae | grunnītō | grunnītīs | |||
| accusative | grunnītum | grunnītam | grunnītum | grunnītōs | grunnītās | grunnīta | |
| ablative | grunnītō | grunnītā | grunnītō | grunnītīs | |||
| vocative | grunnīte | grunnīta | grunnītum | grunnītī | grunnītae | grunnīta | |
Etymology 2
From grunniō + -tus (forming action nouns).
Pronunciation
- grunnītus:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɡrʊnˈniː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ɡrunˈniː.tus]
- grunnītūs:
- (Classical Latin) IPA(key): [ɡrʊnˈniː.tuːs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ɡrunˈniː.tus]
Noun
grunnītus m (genitive grunnītūs); fourth declension
Declension
Fourth-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | grunnītus | grunnītūs |
| genitive | grunnītūs | grunnītuum |
| dative | grunnītuī | grunnītibus |
| accusative | grunnītum | grunnītūs |
| ablative | grunnītū | grunnītibus |
| vocative | grunnītus | grunnītūs |
References
- “grunnītus²”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “grunnītŭs²”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- grunnitus in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016