godzić

See also: Godzic

Polish

Etymology

    Inherited from Old Polish godzić, from Proto-Slavic *godìti.

    Pronunciation

     
    • IPA(key): /ˈɡɔ.d͡ʑit͡ɕ/
    • Audio 1; godzić:(file)
    • Audio 2; godzić się:(file)
    • Rhymes: -ɔd͡ʑit͡ɕ
    • Syllabification: go‧dzić

    Verb

    godzić impf (perfective pogodzić)

    1. (transitive) to reconcile, to bring together, to accommodate (to restore a friendly relationship; to bring back to harmony)
      Synonyms: jednać, pojednywać
    2. (transitive) to reconcile (to make things compatible or consistent)
    3. (intransitive, literary) to aim at, to hit [with w (+ accusative) ‘at what’]
      Synonyms: celować, mierzyć, trafiać
    4. (intransitive, obsolete) to aim at, to strive for [with do (+ genitive) ‘at what’]
      Synonym: dążyć
    5. (intransitive, Kielce) to desire; to threaten [with na (+ accusative) ‘what’]
      Dzieci godzą na śmierć rodziców.The children are threatening their parents death.
    6. (transitive) to endanger, to imperil, to jeopardize [with w (+ accusative) ‘what’]
    7. (transitive, archaic) to hire, to employ (to obtain the services of (a person) in exchange for remuneration)
      Synonym: najmować
    8. (reflexive with się) to reconcile [with z (+ instrumental) ‘with whom’]
      Synonym: pojednywać się
    9. (reflexive with się, archaic) to be reconcilable [with z (+ instrumental) ‘with what’]
    10. (reflexive with się) to submit (to yield or give way to another) [with na (+ accusative) ‘to what’]
    11. (reflexive with się) to agree [with na (+ accusative) ‘on what’]
      Synonym: zgadzać się
    12. (reflexive with się, archaic) to hire oneself out (to arrange to do work for money) [with do (+ genitive) ‘to what’]
      Synonym: najmować się
    13. (reflexive with się, archaic) to be fit, to be suitable [with na (+ accusative) ‘for what’]
      Synonym: nadawać się
    14. (reflexive with się, obsolete) to be related [with dative ‘to whom’]

    Conjugation

    Conjugation of godzić impf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive godzić
    present tense 1st godzę godzimy
    2nd godzisz godzicie
    3rd godzi godzą
    impersonal godzi się
    past tense 1st godziłem,
    -(e)m godził
    godziłam,
    -(e)m godziła
    godziłom,
    -(e)m godziło
    godziliśmy,
    -(e)śmy godzili
    godziłyśmy,
    -(e)śmy godziły
    2nd godziłeś,
    -(e)ś godził
    godziłaś,
    -(e)ś godziła
    godziłoś,
    -(e)ś godziło
    godziliście,
    -(e)ście godzili
    godziłyście,
    -(e)ście godziły
    3rd godził godziła godziło godzili godziły
    impersonal godzono
    future tense 1st będę godził,
    będę godzić
    będę godziła,
    będę godzić
    będę godziło,
    będę godzić
    będziemy godzili,
    będziemy godzić
    będziemy godziły,
    będziemy godzić
    2nd będziesz godził,
    będziesz godzić
    będziesz godziła,
    będziesz godzić
    będziesz godziło,
    będziesz godzić
    będziecie godzili,
    będziecie godzić
    będziecie godziły,
    będziecie godzić
    3rd będzie godził,
    będzie godzić
    będzie godziła,
    będzie godzić
    będzie godziło,
    będzie godzić
    będą godzili,
    będą godzić
    będą godziły,
    będą godzić
    impersonal będzie godzić się
    conditional 1st godziłbym,
    bym godził
    godziłabym,
    bym godziła
    godziłobym,
    bym godziło
    godzilibyśmy,
    byśmy godzili
    godziłybyśmy,
    byśmy godziły
    2nd godziłbyś,
    byś godził
    godziłabyś,
    byś godziła
    godziłobyś,
    byś godziło
    godzilibyście,
    byście godzili
    godziłybyście,
    byście godziły
    3rd godziłby,
    by godził
    godziłaby,
    by godziła
    godziłoby,
    by godziło
    godziliby,
    by godzili
    godziłyby,
    by godziły
    impersonal godzono by
    imperative 1st niech godzę gódźmy
    2nd gódź gódźcie
    3rd niech godzi niech godzą
    active adjectival participle godzący godząca godzące godzący godzące
    passive adjectival participle godzony godzona godzone godzeni godzone
    contemporary adverbial participle godząc
    verbal noun godzenie

    or

    Conjugation of godzić impf
    person singular plural
    masculine feminine neuter virile nonvirile
    infinitive godzić
    present tense 1st godzę godzimy
    2nd godzisz godzicie
    3rd godzi godzą
    impersonal godzi się
    past tense 1st godziłem,
    -(e)m godził
    godziłam,
    -(e)m godziła
    godziłom,
    -(e)m godziło
    godziliśmy,
    -(e)śmy godzili
    godziłyśmy,
    -(e)śmy godziły
    2nd godziłeś,
    -(e)ś godził
    godziłaś,
    -(e)ś godziła
    godziłoś,
    -(e)ś godziło
    godziliście,
    -(e)ście godzili
    godziłyście,
    -(e)ście godziły
    3rd godził godziła godziło godzili godziły
    impersonal godzono
    future tense 1st będę godził,
    będę godzić
    będę godziła,
    będę godzić
    będę godziło,
    będę godzić
    będziemy godzili,
    będziemy godzić
    będziemy godziły,
    będziemy godzić
    2nd będziesz godził,
    będziesz godzić
    będziesz godziła,
    będziesz godzić
    będziesz godziło,
    będziesz godzić
    będziecie godzili,
    będziecie godzić
    będziecie godziły,
    będziecie godzić
    3rd będzie godził,
    będzie godzić
    będzie godziła,
    będzie godzić
    będzie godziło,
    będzie godzić
    będą godzili,
    będą godzić
    będą godziły,
    będą godzić
    impersonal będzie godzić się
    conditional 1st godziłbym,
    bym godził
    godziłabym,
    bym godziła
    godziłobym,
    bym godziło
    godzilibyśmy,
    byśmy godzili
    godziłybyśmy,
    byśmy godziły
    2nd godziłbyś,
    byś godził
    godziłabyś,
    byś godziła
    godziłobyś,
    byś godziło
    godzilibyście,
    byście godzili
    godziłybyście,
    byście godziły
    3rd godziłby,
    by godził
    godziłaby,
    by godziła
    godziłoby,
    by godziło
    godziliby,
    by godzili
    godziłyby,
    by godziły
    impersonal godzono by
    imperative 1st niech godzę godźmy
    2nd godź godźcie
    3rd niech godzi niech godzą
    active adjectival participle godzący godząca godzące godzący godzące
    passive adjectival participle godzony godzona godzone godzeni godzone
    contemporary adverbial participle godząc
    verbal noun godzenie

    Verb

    godzić impf

    1. (reflexive with się, impersonal) to be becoming, to befit (to be appropriate due to adopted social norms)
      Synonyms: (archaic) przystać, wypadać

    Declension

    Conjugation of godzić
    infinitive godzić
    present indicative godzi
    past indicative godziło
    future indicative będzie godzić
    będzie godziło
    conditional godziłoby
    by godziło
    imperative niech godzi

    Derived terms

    verbs
    adjectives
    noun

    Further reading

    • godzić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
    • godzić in Polish dictionaries at PWN
    • Władysław Siarkowski (1878), “godzić”, in “Materiały do etnografii ludu polskiego z okolic Kielc”, in Zbiór wiadomości do antropologii krajowej (in Polish), volume 2, chapter 3, Krakow: Komisyja Antropologiczna Akademii Umiejętności w Krakowie, page 247