gnaruris

Latin

Etymology

Uncertain. Probably from earlier *gnārusis.

Adjective

gnāruris (neuter gnārure); third-declension two-termination adjective (pre-classical and post-classical, rare)

  1. alternative form of gnārus
    • c. 197 BCE, Plautus, Persa prologus.0.47–48:
      Ad argumentum nunc vicissatim volo
      remigrare, ut aeque mecum sitis gnarures.
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 303 CE, Arnobius, Against the Pagans 3.22:
      Hoc est ergo quod quaeritur, cum sit nullus apud superos artibus his locus: neque usus illorum, neque natura deposcat ingeniosum aliquid, aut sellularium scire: cur esse dicatis in aliis alios perceptionibus gnarures, et habere solertias, in quibus singuli se vincant scientiarum cognitione discreti?
      (please add an English translation of this quotation)

Declensions

Third-declension two-termination adjective.

singular plural
masc./fem. neuter masc./fem. neuter
nominative gnāruris gnārure gnārurēs gnāruria
genitive gnāruris gnārurium
dative gnārurī gnāruribus
accusative gnārurem gnārure gnārurīs
gnārurēs
gnāruria
ablative gnārurī gnāruribus
vocative gnāruris gnārure gnārurēs gnāruria

Further reading

  • gnārus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • gnaruris”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.