gnaruris
Latin
Etymology
Uncertain. Probably from earlier *gnārusis.
Adjective
gnāruris (neuter gnārure); third-declension two-termination adjective (pre-classical and post-classical, rare)
- alternative form of gnārus
- c. 197 BCE, Plautus, Persa prologus.0.47–48:
- Ad argumentum nunc vicissatim volo
remigrare, ut aeque mecum sitis gnarures.- (please add an English translation of this quotation)
- Ad argumentum nunc vicissatim volo
- c. 303 CE, Arnobius, Against the Pagans 3.22:
- Hoc est ergo quod quaeritur, cum sit nullus apud superos artibus his locus: neque usus illorum, neque natura deposcat ingeniosum aliquid, aut sellularium scire: cur esse dicatis in aliis alios perceptionibus gnarures, et habere solertias, in quibus singuli se vincant scientiarum cognitione discreti?
- (please add an English translation of this quotation)
- Hoc est ergo quod quaeritur, cum sit nullus apud superos artibus his locus: neque usus illorum, neque natura deposcat ingeniosum aliquid, aut sellularium scire: cur esse dicatis in aliis alios perceptionibus gnarures, et habere solertias, in quibus singuli se vincant scientiarum cognitione discreti?
Declensions
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | gnāruris | gnārure | gnārurēs | gnāruria | |
| genitive | gnāruris | gnārurium | |||
| dative | gnārurī | gnāruribus | |||
| accusative | gnārurem | gnārure | gnārurīs gnārurēs |
gnāruria | |
| ablative | gnārurī | gnāruribus | |||
| vocative | gnāruris | gnārure | gnārurēs | gnāruria | |
Further reading
- “gnārus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “gnaruris”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.