giscian
Old English
Alternative forms
- ġeoxian, ġeocsian
Etymology
From Proto-West Germanic *giskōn (“to yawn”), from Proto-Indo-European *ǵeys- (“gaping, cracked”) + -cian. Cognate with Old High German geskōn (“to yawn”).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈjis.ki.ɑn/
Verb
ġiscian
Conjugation
Conjugation of ġiscian (weak, class 2)
| infinitive | ġiscian | ġiscienne |
|---|---|---|
| indicative mood | present tense | past tense |
| first person singular | ġisciġe | ġiscode |
| second person singular | ġiscast | ġiscodest |
| third person singular | ġiscaþ | ġiscode |
| plural | ġisciaþ | ġiscodon |
| subjunctive | present tense | past tense |
| singular | ġisciġe | ġiscode |
| plural | ġisciġen | ġiscoden |
| imperative | ||
| singular | ġisca | |
| plural | ġisciaþ | |
| participle | present | past |
| ġisciende | (ġe)ġiscod | |