gerundivus

Latin

Etymology

By surface analysis, gerundium +‎ -īvus. See also gerundīvum.

Pronunciation

Adjective

gerundīvus (feminine gerundīva, neuter gerundīvum); first/second-declension adjective

  1. (Late Latin) gerundial, gerundive
    • 1705, George Hickesio, Linguarum veterum septentrionalium thesaurus grammatico-criticus et archaeologicus[1], Theatro Sheldoniano, page 70:
      Infinitivus derivativus, qui & gerundivus, ſupinalis, ac participialis a nobis dicitur in Grammatica Anglo-Saxonica
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1705, George Hickesio, Linguarum veterum septentrionalium thesaurus grammatico-criticus et archaeologicus[2], Theatro Sheldoniano, page 70:
      apud ſeptentrionales Anglos & Scotos gerundivam vim etiam habet
      (please add an English translation of this quotation)
    • 1826 [c. 4th-5th centuries CE], Servius the Grammarian, compiled by H. Albertus Lion, Commentarii In Virgilium Serviani[3], volume II, Göttingen: Vandenhoeck et Ruprecht, page 154:
      Dum ei incantatur gerundivus modus ab omni verbo similiter procreatur.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative gerundīvus gerundīva gerundīvum gerundīvī gerundīvae gerundīva
genitive gerundīvī gerundīvae gerundīvī gerundīvōrum gerundīvārum gerundīvōrum
dative gerundīvō gerundīvae gerundīvō gerundīvīs
accusative gerundīvum gerundīvam gerundīvum gerundīvōs gerundīvās gerundīva
ablative gerundīvō gerundīvā gerundīvō gerundīvīs
vocative gerundīve gerundīva gerundīvum gerundīvī gerundīvae gerundīva

Descendants

  • Spanish: gerundivo
  • English: gerundive

References