fuaigh
Irish
Etymology
From Middle Irish úaigid, from Old Irish úaigid, from which also con·óigi (“to sew”); further from Proto-Celtic *ɸougīti, ultimately from Proto-Indo-European *pewǵ- (“to prick”).[1][2]
Pronunciation
Verb
fuaigh (present analytic fuann, future analytic fuafaidh, verbal noun fuáil, past participle fuaite)
Conjugation
| indicative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | fuaim | fuann tú; fuair† |
fuann sé, sí | fuaimid; fuann muid | fuann sibh | fuann siad; fuaid† |
a fhuann; a fhuas | fuaitear |
| past | d'fhuaigh mé; d'fhuas / fhuaigh mé‡; fhuas‡ |
d'fhuaigh tú; d'fhuais / fhuaigh tú‡; fhuais‡ |
d'fhuaigh sé, sí / fhuaigh sé, sí‡ |
d'fhuamar; d'fhuaigh muid / fhuamar‡; fhuaigh muid‡ |
d'fhuaigh sibh; d'fhuabhair / fhuaigh sibh‡; fhuabhair‡ |
d'fhuaigh siad; d'fhuadar / fhuaigh siad‡; fhuadar‡ |
a d'fhuaigh | fuadh |
| past habitual | d'fhuainn / fuainn‡ |
d'fhuaiteá / fuaiteᇠ|
d'fhuadh sé, sí / fuadh sé, sí‡ |
d'fhuaimis; d'fhuadh muid / fuaimis‡; fuadh muid‡ |
d'fhuadh sibh / fuadh sibh‡ |
d'fhuaidís; d'fhuadh siad / fuaidís‡; fuadh siad‡ |
a d'fhuadh | d'fhuaití / fuaití‡ |
| singular | plural | direct relative | autonomous | |||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| future | fuafaidh mé; fuafad |
fuafaidh tú; fuafair† |
fuafaidh sé, sí | fuafaimid; fuafaidh muid |
fuafaidh sibh | fuafaidh siad; fuafaid† |
a fhuafaidh; a fhuafas | fuafar |
| conditional | d'fhuafainn / fuafainn‡ |
d'fhuafá / fuafᇠ|
d'fhuafadh sé, sí / fuafadh sé, sí‡ |
d'fhuafaimis; d'fhuafadh muid / fuafaimis‡; fuafadh muid‡ |
d'fhuafadh sibh / fuafadh sibh‡ |
d'fhuafaidís; d'fhuafadh siad / fuafaidís‡; fuafadh siad‡ |
a d'fhuafadh | d'fhuafaí / fuafaí‡ |
| subjunctive | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | go bhfua mé; go bhfuad† |
go bhfua tú; go bhfuair† |
go bhfua sé, sí | go bhfuaimid; go bhfua muid |
go bhfua sibh | go bhfua siad; go bhfuaid† |
— | go bhfuaitear |
| past | dá bhfuainn | dá bhfuaiteá | dá bhfuadh sé, sí | dá bhfuaimis; dá bhfuadh muid |
dá bhfuadh sibh | dá bhfuaidís; dá bhfuadh siad |
— | dá bhfuaití |
| imperative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| — | fuaim | fuaigh | fuadh sé, sí | fuaimis | fuaigí; fuaidh† |
fuaidís | — | fuaitear |
| past participle | fuaite | |||||||
| verbal noun | fuáil | |||||||
† archaic or dialect form
‡ dependent form
Related terms
- uaim (“to join together”)
Mutation
| radical | lenition | eclipsis |
|---|---|---|
| fuaigh | fhuaigh | bhfuaigh |
Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.
References
- ^ Stüber, Karin (1998), The Historical Morphology of n-Stems in Celtic (Maynooth studies in Celtic linguistics; III), Department of Old Irish, National University of Ireland, Maynooth, →ISBN, page 77
- ^ Vendryes, Joseph (1959–96), “3 úag-”, in Lexique étymologique de l’irlandais ancien [Etymological lexicon of Old Irish] (in French), volume T U, Dublin, Paris: Dublin Institute for Advanced Studies, Centre national de la recherche scientifique, page U-3
- ^ Finck, F. N. (1899), Die araner mundart [The Aran Dialect] (in German), Zweiter Band: Wörterbuch [Second volume: Dictionary], Marburg: Elwert’sche Verlagsbuchhandlung, page 117
- ^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, § 168, page 63
Further reading
- Ó Dónaill, Niall (1977), “fuaigh”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
- de Bhaldraithe, Tomás (1959), “fuaigh”, in English-Irish Dictionary, An Gúm
- “fuaigh”, in New English-Irish Dictionary, Foras na Gaeilge, 2013–2026