frunitor
Latin
Etymology 1
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈfruː.nɪ.tɔr]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈfruː.ni.tor]
Verb
frūnitor
- first-person singular present passive indicative of frūnitō
Etymology 2
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [fruːˈniː.tɔr]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [fruˈniː.tor]
Noun
frūnītor m (genitive frūnītōris); third declension
- (Medieval Latin) a tanner
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | frūnītor | frūnītōrēs |
| genitive | frūnītōris | frūnītōrum |
| dative | frūnītōrī | frūnītōribus |
| accusative | frūnītōrem | frūnītōrēs |
| ablative | frūnītōre | frūnītōribus |
| vocative | frūnītor | frūnītōrēs |
Etymology 3
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [fruːˈniː.tɔr]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [fruˈniː.tor]
Verb
frūnītor
- second/third-person singular future passive imperative of frūniō