fatuatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of fatuor.
Participle
fatuātus (feminine fatuāta, neuter fatuātum); first/second-declension participle
- having talked foolishly
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | fatuātus | fatuāta | fatuātum | fatuātī | fatuātae | fatuāta | |
| genitive | fatuātī | fatuātae | fatuātī | fatuātōrum | fatuātārum | fatuātōrum | |
| dative | fatuātō | fatuātae | fatuātō | fatuātīs | |||
| accusative | fatuātum | fatuātam | fatuātum | fatuātōs | fatuātās | fatuāta | |
| ablative | fatuātō | fatuātā | fatuātō | fatuātīs | |||
| vocative | fatuāte | fatuāta | fatuātum | fatuātī | fatuātae | fatuāta | |