fatuatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of fatuor.

Participle

fatuātus (feminine fatuāta, neuter fatuātum); first/second-declension participle

  1. having talked foolishly

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative fatuātus fatuāta fatuātum fatuātī fatuātae fatuāta
genitive fatuātī fatuātae fatuātī fatuātōrum fatuātārum fatuātōrum
dative fatuātō fatuātae fatuātō fatuātīs
accusative fatuātum fatuātam fatuātum fatuātōs fatuātās fatuāta
ablative fatuātō fatuātā fatuātō fatuātīs
vocative fatuāte fatuāta fatuātum fatuātī fatuātae fatuāta