emtitius
Latin
Etymology
From ēmtus + -ītius.
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [eːnˈtiː.ti.ʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [emˈtit.t͡si.us]
Adjective
ēmtītius (feminine ēmtītia, neuter ēmtītium); first/second-declension adjective
- alternative form of ēmptīcius
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | ēmtītius | ēmtītia | ēmtītium | ēmtītiī | ēmtītiae | ēmtītia | |
| genitive | ēmtītiī | ēmtītiae | ēmtītiī | ēmtītiōrum | ēmtītiārum | ēmtītiōrum | |
| dative | ēmtītiō | ēmtītiae | ēmtītiō | ēmtītiīs | |||
| accusative | ēmtītium | ēmtītiam | ēmtītium | ēmtītiōs | ēmtītiās | ēmtītia | |
| ablative | ēmtītiō | ēmtītiā | ēmtītiō | ēmtītiīs | |||
| vocative | ēmtītie | ēmtītia | ēmtītium | ēmtītiī | ēmtītiae | ēmtītia | |
References
- “emptīcĭus (emt- ) or -tĭus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press