Latin
Etymology
From ex- + micō.
Pronunciation
Verb
ēmicō (present infinitive ēmicāre, perfect active ēmicuī or ēmicāvī, supine ēmicātum); first conjugation, no passive
- to appear suddenly
Conjugation
- The standard Classical perfect is emicuī, but the grammarian Quintilian prescribes emicāvī, which occurs in Medieval Latin, but is not otherwise attested during the Classical period.
Conjugation of
ēmicō (first conjugation, no
passive)
| indicative
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
ēmicō
|
ēmicās
|
ēmicat
|
ēmicāmus
|
ēmicātis
|
ēmicant
|
| imperfect
|
ēmicābam
|
ēmicābās
|
ēmicābat
|
ēmicābāmus
|
ēmicābātis
|
ēmicābant
|
| future
|
ēmicābō
|
ēmicābis
|
ēmicābit
|
ēmicābimus
|
ēmicābitis
|
ēmicābunt
|
| perfect
|
ēmicuī, ēmicāvī
|
ēmicuistī, ēmicāvistī
|
ēmicuit, ēmicāvit
|
ēmicuimus, ēmicāvimus
|
ēmicuistis, ēmicāvistis
|
ēmicuērunt, ēmicuēre, ēmicāvērunt, ēmicāvēre
|
| pluperfect
|
ēmicueram, ēmicāveram
|
ēmicuerās, ēmicāverās
|
ēmicuerat, ēmicāverat
|
ēmicuerāmus, ēmicāverāmus
|
ēmicuerātis, ēmicāverātis
|
ēmicuerant, ēmicāverant
|
| future perfect
|
ēmicuerō, ēmicāverō
|
ēmicueris, ēmicāveris
|
ēmicuerit, ēmicāverit
|
ēmicuerimus, ēmicāverimus
|
ēmicueritis, ēmicāveritis
|
ēmicuerint, ēmicāverint
|
| subjunctive
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
ēmicem
|
ēmicēs
|
ēmicet
|
ēmicēmus
|
ēmicētis
|
ēmicent
|
| imperfect
|
ēmicārem
|
ēmicārēs
|
ēmicāret
|
ēmicārēmus
|
ēmicārētis
|
ēmicārent
|
| perfect
|
ēmicuerim, ēmicāverim
|
ēmicuerīs, ēmicāverīs
|
ēmicuerit, ēmicāverit
|
ēmicuerīmus, ēmicāverīmus
|
ēmicuerītis, ēmicāverītis
|
ēmicuerint, ēmicāverint
|
| pluperfect
|
ēmicuissem, ēmicāvissem
|
ēmicuissēs, ēmicāvissēs
|
ēmicuisset, ēmicāvisset
|
ēmicuissēmus, ēmicāvissēmus
|
ēmicuissētis, ēmicāvissētis
|
ēmicuissent, ēmicāvissent
|
| imperative
|
singular
|
plural
|
| first
|
second
|
third
|
first
|
second
|
third
|
| active
|
present
|
—
|
ēmicā
|
—
|
—
|
ēmicāte
|
—
|
| future
|
—
|
ēmicātō
|
ēmicātō
|
—
|
ēmicātōte
|
ēmicantō
|
| ēmicāre
|
—
|
ēmicāns
|
—
|
| ēmicātūrum esse
|
—
|
ēmicātūrus
|
—
|
ēmicuisse, ēmicāvisse
|
—
|
—
|
—
|
| ēmicātūrum fuisse
|
—
|
—
|
—
|
| ēmicandī
|
ēmicandō
|
ēmicandum
|
ēmicandō
|
ēmicātum
|
ēmicātū
|
References
- “emico”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “emico”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- “emico”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.