ekkje

Norwegian Nynorsk

Etymology

Inherited from Old Norse ekkja (“widow”), from Proto-Germanic *ainakjǭ. Early attestations have a diphthong (Eicki (1646) and Eike (1749)), perhaps of similar origin as it was attested in ekorn.

Noun

ekkje f (definite singular ekkja, indefinite plural ekkjor or ekkju or ekkjer, definite plural ekkjorne or ekkjone or ekkjun or ekkjene)

  1. (dialectal) alternative form of enke (“widow”)

References

  • “ekkja” in Ivar Aasen (1873) Norsk Ordbog med dansk Forklaring
  • Øystre Slidre historielag (2003), Gamle ord og uttrykk frå Øystre Slidre (in Norwegian Nynorsk), page 31
  • Herman Henriksen (1996), Gamle ord og uttrykk frå Rauland og Øyfjell (in Norwegian Nynorsk), page 79
  • Torleiv Hannaas (1915), Ældre norske Sprogminder : Christen Jensøns Den Norske Dictionarium (in Norwegian Nynorsk), page 19
  • Erik Pontoppidan (1749), Glossarium Norvagicum (in Danish), page 43
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.