dziekan

See also: Dziekan

Polish

Etymology

Borrowed from Old Czech děkan, from Latin decānus.[1]

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈd͡ʑɛ.kan/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɛkan
  • Syllabification: dzie‧kan
  • Homophone: Dziekan

Noun

dziekan m pers

  1. (education) dean
  2. (Christianity) dean
  3. (diplomacy) dean

Declension

Declension of dziekan
singular plural
nominative dziekan dziekani/dziekany (deprecative)
genitive dziekana dziekanów
dative dziekanowi dziekanom
accusative dziekana dziekanów
instrumental dziekanem dziekanami
locative dziekanie dziekanach
vocative dziekanie dziekani

Derived terms

adjective
nouns

References

  1. ^ Mieczysław Basaj; Janusz Siatkowski (2006), “dziekan”, in Bohemizmy w języku polskim: Słownik (in Polish), Warsaw: Wydział Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, →ISBN, page 55

Further reading

  • dziekan in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • dziekan in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.