duvel

See also: Duvel, Düvel, and düvel

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈdy.vəl/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: du‧vel

Noun

duvel m (plural duvels, diminutive duveltje n)

  1. dialectal form of duivel

Anagrams

Middle Dutch

Etymology

    From Old Dutch diuval, from Latin diabolus, from Ancient Greek διάβολος (diábolos).

    Noun

    duvel m

    1. devil, demon
    2. Devil, Satan

    Inflection

    Strong masculine noun
    singular plural
    nominative duvel duvele, duvels
    accusative duvel duvele, duvels
    genitive duvels duvele
    dative duvele duvelen

    Descendants

    • Dutch: duivel, duvel (dialectal)
      • Afrikaans: duiwel
      • Berbice Creole Dutch: diflu
      • Negerhollands: duvel, dievel
    • Limburgish: duvel

    Further reading

    • duvel”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000
    • Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “duvel”, in Middelnederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN