ducator
Latin
Etymology
From dūcō (“to lead”) + -ātor.
Noun
dūcātor m (genitive dūcātōris); third declension
Declension
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | dūcātor | dūcātōrēs |
| genitive | dūcātōris | dūcātōrum |
| dative | dūcātōrī | dūcātōribus |
| accusative | dūcātōrem | dūcātōrēs |
| ablative | dūcātōre | dūcātōribus |
| vocative | dūcātor | dūcātōrēs |
References
- “ducator”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press