doir

See also: doír

Dalmatian

Alternative forms

Etymology

From Latin dūrus.

Adjective

doir

  1. hard

Irish

Etymology

From Middle Irish dairid,[1] from Proto-Celtic *daryeti, from Proto-Indo-European *dʰerh₃- (to leap, spring). Cognate with Ancient Greek θρῴσκω (thrōískō, to leap, attack), Latvian dur̃t (to stab, thrust, prick, jab).[2]

Pronunciation

  • IPA(key): /d̪ˠeɾʲ/[3]

Verb

doir (present analytic doireann, future analytic doirfidh, verbal noun dor, past participle dortha)

  1. (transitive, agriculture) to bull (mate with a cow or heifer)

Conjugation

Conjugation of doir (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present doirim doireann tú;
doirir
doireann sé, sí doirimid; doireann muid doireann sibh doireann siad;
doirid
a dhoireann; a dhoireas doirtear
past dhoir mé; dhoireas dhoir tú; dhoiris dhoir sé, sí dhoireamar; dhoir muid dhoir sibh; dhoireabhair dhoir siad; dhoireadar a dhoir doireadh
past habitual dhoirinn /
doirinn
dhoirteá /
doirteá
dhoireadh sé, sí /
doireadh sé, sí
dhoirimis; dhoireadh muid /
doirimis; doireadh muid
dhoireadh sibh /
doireadh sibh
dhoiridís; dhoireadh siad /
doiridís; doireadh siad
a dhoireadh dhoirtí /
doirtí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future doirfidh mé;
doirfead
doirfidh tú;
doirfir
doirfidh sé, sí doirfimid;
doirfidh muid
doirfidh sibh doirfidh siad;
doirfid
a dhoirfidh; a dhoirfeas doirfear
conditional dhoirfinn /
doirfinn
dhoirfeá /
doirfeá
dhoirfeadh sé, sí /
doirfeadh sé, sí
dhoirfimis; dhoirfeadh muid /
doirfimis; doirfeadh muid
dhoirfeadh sibh /
doirfeadh sibh
dhoirfidís; dhoirfeadh siad /
doirfidís; doirfeadh siad
a dhoirfeadh dhoirfí /
doirfí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go ndoire mé;
go ndoiread
go ndoire tú;
go ndoirir
go ndoire sé, sí go ndoirimid;
go ndoire muid
go ndoire sibh go ndoire siad;
go ndoirid
go ndoirtear
past ndoirinn ndoirteá ndoireadh sé, sí ndoirimis;
ndoireadh muid
ndoireadh sibh ndoiridís;
ndoireadh siad
ndoirtí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
doirim doir doireadh sé, sí doirimis doirigí;
doiridh
doiridís doirtear
past participle dortha
verbal noun dor

archaic or dialect form
dependent form

Mutation

Mutated forms of doir
radical lenition eclipsis
doir dhoir ndoir

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “dairid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
  2. ^ Matasović, Ranko (2009), “*dar(y)o-”, in Etymological Dictionary of Proto-Celtic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 9), Leiden: Brill, →ISBN, page 91
  3. ^ Finck, F. N. (1899), Die araner mundart [The Aran Dialect] (in German), Zweiter Band: Wörterbuch [Second volume: Dictionary], Marburg: Elwert’sche Verlagsbuchhandlung, page 65

Further reading

  • doir”, in Historical Irish Corpus, 1600–1926, Royal Irish Academy
  • Dinneen, Patrick S. (1904), “doirim”, in Foclóir Gaeḋilge agus Béarla, 1st edition, Dublin: Irish Texts Society, page 255
  • Ó Dónaill, Niall (1977), “doir”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN

Uzbek

Etymology

Borrowed from Arabic دَائِر (dāʔir).

Postposition

doir

  1. concerning, relating (to)

Welsh

Alternative forms

  • deuir

Pronunciation

  • IPA(key): /dɔi̯r/
  • Rhymes: -ɔi̯r
  • Homophone: doer (South Wales)

Verb

doir

  1. (literary) present/future impersonal of dod

Mutation

Mutated forms of doir
radical soft nasal aspirate
doir ddoir noir unchanged

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Welsh.
All possible mutated forms are displayed for convenience.