discãntu

Aromanian

Alternative forms

  • zdãchent

Etymology

From Vulgar Latin *discantāre, from Latin dis- + cantō. Compare Romanian descânta, descânt.

Pronunciation

  • IPA(key): [disˈkɨn.tu], [disˈkən.tu]

Verb

discãntu (third-person singular discãntã, participle discãntatã)

  1. to heal someone who is bewitched or under a spell, charm away an illness or malady
  2. to exorcise, expel an evil spirit

Conjugation

Conjugation of discãntari
long infinitive discãntari, discãntare
gerund discãntanda
past participle discãntatã
singular plural
first second third first second third
indicative present discãntu discãntsã, discãnts discãntã discãntãm, discãntãmu discãntats, discãntatsã, discãntatsi discãntã
imperfect discãntam discãntai discãnta discãntam discãntats, discãntatsi discãnta
simple perfect discãntai discãntash, discãntashi discãntã discãntãm discãntat discãntarã
conditional present s-discãntarim s-discãntari, s-discãntarishi s-discãntari, s-discãntare s-discãntarim s-discãntarit s-discãntari, s-discãntare
imperative present discãntã discãntats, discãntatsã, discãntatsi

The present subjunctive is the same as the indicative but preceded by s-.

  • discãntari / discãntare
  • discãntat
  • discãntãturã
  • cãntu
  • ncãntu