despicatus

Latin

Pronunciation

Etymology 1

Perfect active participle of dēspicor.

Participle

dēspicātus (feminine dēspicāta, neuter dēspicātum, comparative dēspicātior, superlative dēspicātissimus); first/second-declension participle

  1. having contempted, despised
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative dēspicātus dēspicāta dēspicātum dēspicātī dēspicātae dēspicāta
genitive dēspicātī dēspicātae dēspicātī dēspicātōrum dēspicātārum dēspicātōrum
dative dēspicātō dēspicātae dēspicātō dēspicātīs
accusative dēspicātum dēspicātam dēspicātum dēspicātōs dēspicātās dēspicāta
ablative dēspicātō dēspicātā dēspicātō dēspicātīs
vocative dēspicāte dēspicāta dēspicātum dēspicātī dēspicātae dēspicāta

Etymology 2

From dēspicor (to despise, disdain) +‎ -tus (action noun suffix).

Noun

dēspicātus m (genitive dēspicātūs); fourth declension

  1. (very rare) scorn, contempt
    Synonym: dēspicātiō
Usage notes
  • Only classically attested in the dative singular.
Declension

Fourth-declension noun.

singular plural
nominative dēspicātus dēspicātūs
genitive dēspicātūs dēspicātuum
dative dēspicātuī dēspicātibus
accusative dēspicātum dēspicātūs
ablative dēspicātū dēspicātibus
vocative dēspicātus dēspicātūs

References