desinens

Latin

Etymology

    Present participle of dēsinō.

    Pronunciation

    Participle

    dēsinēns (genitive dēsinentis); third-declension one-termination participle

    1. desisting

    Declension

    Third-declension participle.

    singular plural
    masc./fem. neuter masc./fem. neuter
    nominative dēsinēns dēsinentēs dēsinentia
    genitive dēsinentis dēsinentium
    dative dēsinentī dēsinentibus
    accusative dēsinentem dēsinēns dēsinentēs
    dēsinentīs
    dēsinentia
    ablative dēsinente
    dēsinentī1
    dēsinentibus
    vocative dēsinēns dēsinentēs dēsinentia

    1When used purely as an adjective.

    Derived terms