dentilegus

Latin

Etymology

Coined by Plautus, from dēns (tooth, oblique stem denti-) +‎ -legus (suffix indicating a gathering role).

Pronunciation

Noun

dentilegus m (genitive dentilegī); second declension

  1. (Plautine, hapax legomenon, humorous) someone who collects teeth; a tooth-collector.
    • c. 200 BCE – 190 BCE, Plautus, Captivi 4.2.16–18:
      [Ergasilus] [] Nam meus est ballista pugnus, cubitus catapultast mihi,
      umerus aries, tum genu quemque icero ad terram dabo,
      dentilegos omnes mortales faciam, quemque offendero.
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun.

singular plural
nominative dentilegus dentilegī
genitive dentilegī dentilegōrum
dative dentilegō dentilegīs
accusative dentilegum dentilegōs
ablative dentilegō dentilegīs
vocative dentilege dentilegī

References

  • dentilegus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • dentilegus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • dentilegus in Georges, Karl Ernst; Georges, Heinrich (1913–1918), Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8th edition, volume 1, Hahnsche Buchhandlung