delictus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of dēlinquō (to fail; to be lacking).

Pronunciation

Participle

dēlictus (feminine dēlicta, neuter dēlictum); first/second-declension participle

  1. failed; having failed

Declension

First/second-declension participle.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative dēlictus dēlicta dēlictum dēlictī dēlictae dēlicta
genitive dēlictī dēlictae dēlictī dēlictōrum dēlictārum dēlictōrum
dative dēlictō dēlictae dēlictō dēlictīs
accusative dēlictum dēlictam dēlictum dēlictōs dēlictās dēlicta
ablative dēlictō dēlictā dēlictō dēlictīs
vocative dēlicte dēlicta dēlictum dēlictī dēlictae dēlicta

References

  • "delictus", in Charles du Fresne du Cange, Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition with additions by D. P. Carpenterius, Adelungius and others, edited by Léopold Favre, 1883–1887)
  • delictus”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
    • a guilty conscience: conscientia mala or peccatorum, culpae, sceleris, delicti