deklinera
Swedish
Etymology
Verb
deklinera (present deklinerar, preterite deklinerade, supine deklinerat, imperative deklinera)
Conjugation
| active | passive | |||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | deklinera | deklineras | ||
| supine | deklinerat | deklinerats | ||
| imperative | deklinera | — | ||
| imper. plural1 | deklineren | — | ||
| present | past | present | past | |
| indicative | deklinerar | deklinerade | deklineras | deklinerades |
| ind. plural1 | deklinera | deklinerade | deklineras | deklinerades |
| subjunctive2 | deklinere | deklinerade | deklineres | deklinerades |
| present participle | deklinerande | |||
| past participle | — | |||
1 Archaic. 2 Dated. See the appendix on Swedish verbs.