deflagratio

Latin

Etymology

From dēflagrō +‎ -tiō.

Pronunciation

Noun

dēflagrātiō f (genitive dēflagrātiōnis); third declension

  1. conflagration, deflagration
  2. destruction (especially by burning)

Declension

Third-declension noun.

singular plural
nominative dēflagrātiō dēflagrātiōnēs
genitive dēflagrātiōnis dēflagrātiōnum
dative dēflagrātiōnī dēflagrātiōnibus
accusative dēflagrātiōnem dēflagrātiōnēs
ablative dēflagrātiōne dēflagrātiōnibus
vocative dēflagrātiō dēflagrātiōnēs

Descendants

  • English: deflagration
  • Finnish: deflagraatio
  • French: déflagration
  • Galician: deflagración
  • Italian: deflagrazione
  • Polish: deflagracja
  • Portuguese: deflagração
  • Russian: дефлагра́ция (deflagrácija)
  • Spanish: deflagración

References

  • deflagratio”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • deflagratio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • deflagratio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.