dúin

See also: duin and dùin

Irish

Pronunciation

IPA^(key): /d̪ˠuːnʲ/

Noun

dúin m

inflection of dún (“fortress”):
1. vocative/genitive singular
2. nominative/dative plural

Verb

dúin (present analytic dúineann, future analytic dúinfidh, verbal noun dúnadh, past participle dúnta)

Cois Fharraige form of dún (“to close, shut”)

Conjugation

Conjugation of *dúin* (first conjugation – A)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	dúinim	dúineann tú; dúinir^†	dúineann sé, sí	dúinimid; dúineann muid	dúineann sibh	dúineann siad; dúinid^†	a dhúineann; a dhúineas	dúintear
past	dhúin mé; dhúineas	dhúin tú; dhúinis	dhúin sé, sí	dhúineamar; dhúin muid	dhúin sibh; dhúineabhair	dhúin siad; dhúineadar	a dhúin	dúineadh
past habitual	dhúininn / dúininn^‡	dhúinteá / dúinteá^‡	dhúineadh sé, sí / dúineadh sé, sí^‡	dhúinimis; dhúineadh muid / dúinimis^‡; dúineadh muid^‡	dhúineadh sibh / dúineadh sibh^‡	dhúinidís; dhúineadh siad / dúinidís^‡; dúineadh siad^‡	a dhúineadh	dhúintí / dúintí^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	dúinfidh mé; dúinfead	dúinfidh tú; dúinfir^†	dúinfidh sé, sí	dúinfimid; dúinfidh muid	dúinfidh sibh	dúinfidh siad; dúinfid^†	a dhúinfidh; a dhúinfeas	dúinfear
conditional	dhúinfinn / dúinfinn^‡	dhúinfeá / dúinfeá^‡	dhúinfeadh sé, sí / dúinfeadh sé, sí^‡	dhúinfimis; dhúinfeadh muid / dúinfimis^‡; dúinfeadh muid^‡	dhúinfeadh sibh / dúinfeadh sibh^‡	dhúinfidís; dhúinfeadh siad / dúinfidís^‡; dúinfeadh siad^‡	a dhúinfeadh	dhúinfí / dúinfí^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go ndúine mé; go ndúinead^†	go ndúine tú; go ndúinir^†	go ndúine sé, sí	go ndúinimid; go ndúine muid	go ndúine sibh	go ndúine siad; go ndúinid^†	—	go ndúintear
past	dá ndúininn	dá ndúinteá	dá ndúineadh sé, sí	dá ndúinimis; dá ndúineadh muid	dá ndúineadh sibh	dá ndúinidís; dá ndúineadh siad	—	dá ndúintí

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	dúinim	dúin	dúineadh sé, sí	dúinimis	dúinigí; dúinidh^†	dúinidís	—	dúintear

past participle	dúnta

verbal noun	dúnadh

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Mutation

Mutated forms of *dúin*
radical	lenition	eclipsis
dúin	dhúin	ndúin

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Old Irish

Pronunciation

IPA^(key): /ˈd̪uːnʲ/

Noun

dúin

inflection of dún:
1. genitive singular (as o-stem)
2. dative singular (as s-stem)

Mutation

Mutation of *dúin*
radical	lenition	nasalization
dúin	dúin pronounced with /ð-/	ndúin

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in Old Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.