cruenter

Latin

Etymology

From *cruēns + -ter, a rebracketing of cruentus (bloody, cruel) as cruent-us.

Adverb

cruenter (comparative cruentius, superlative cruentissimē) (post-classical, hapax legomenon)

  1. cruelly, severely
    Synonym: cruentē
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 3.3:
      Quare magis congruit sedulo singulos atque universos vos pro dignitate publica providere ne nefarius homicida tot caedium lanienam, quam cruenter exercuit, inpune commiserit.
      (please add an English translation of this quotation)

References

  • cruenter”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • cruenter”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.