craiceáil

Irish

Etymology

From craic +‎ -áil.

Noun

craiceáil m (genitive singular craiceála)

verbal noun of craiceáil

Verb

craiceáil (present analytic craiceálann, future analytic craiceálfaidh, verbal noun craiceáil, past participle craiceáilte)

(ambitransitive) to crack
(transitive, figurative) to drive crazy

Conjugation

Conjugation of *craiceáil* (first conjugation – B)
indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
indicative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	craiceálaim	craiceálann tú; craiceálair^†	craiceálann sé, sí	craiceálaimid; craiceálann muid	craiceálann sibh	craiceálann siad; craiceálaid^†	a chraiceálann; a chraiceálas	craiceáiltear
past	chraiceáil mé; chraiceálas	chraiceáil tú; chraiceálais	chraiceáil sé, sí	chraiceálamar; chraiceáil muid	chraiceáil sibh; chraiceálabhair	chraiceáil siad; chraiceáladar	a chraiceáil	craiceáladh
past habitual	chraiceálainn / craiceálainn^‡	chraiceáilteá / craiceáilteá^‡	chraiceáladh sé, sí / craiceáladh sé, sí^‡	chraiceálaimis; chraiceáladh muid / craiceáladh muid^‡	chraiceáladh sibh / craiceáladh sibh^‡	chraiceálaidís; chraiceáladh siad / craiceálaidís^‡; craiceáladh siad^‡	a chraiceáladh	chraiceáiltí / craiceáiltí^‡

	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
future	craiceálfaidh mé; craiceálfad	craiceálfaidh tú; craiceálfair^†	craiceálfaidh sé, sí	craiceálfaimid; craiceálfaidh muid	craiceálfaidh sibh	craiceálfaidh siad; craiceálfaid^†	a chraiceálfaidh; a chraiceálfas	craiceálfar
conditional	chraiceálfainn / craiceálfainn^‡	chraiceálfá / craiceálfá^‡	chraiceálfadh sé, sí / craiceálfadh sé, sí^‡	chraiceálfaimis; chraiceálfadh muid / craiceálfaimis^‡; craiceálfadh muid^‡	chraiceálfadh sibh / craiceálfadh sibh^‡	chraiceálfaidís; chraiceálfadh siad / craiceálfaidís^‡; craiceálfadh siad^‡	a chraiceálfadh	chraiceálfaí / craiceálfaí^‡

subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
subjunctive	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
present	go gcraiceála mé; go gcraiceálad^†	go gcraiceála tú; go gcraiceálair^†	go gcraiceála sé, sí	go gcraiceálaimid; go gcraiceála muid	go gcraiceála sibh	go gcraiceála siad; go gcraiceálaid^†	—	go gcraiceáiltear
past	dá gcraiceálainn	dá gcraiceáilteá	dá gcraiceáladh sé, sí	dá gcraiceálaimis; dá gcraiceáladh muid	dá gcraiceáladh sibh	dá gcraiceálaidís; dá gcraiceáladh siad	—	dá gcraiceáiltí

imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
imperative	first	second	third	first	second	third	direct relative	autonomous
—	craiceálaim	craiceáil	craiceáladh sé, sí	craiceálaimis	craiceálaigí; craiceálaidh^†	craiceálaidís	—	craiceáiltear

past participle	craiceáilte

verbal noun	craiceáil

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Derived terms

craiceálaí m (“crazy person”)