cordolium

Latin

Etymology

From cord- (heart) +‎ doleō (to hurt, suffer) +‎ -ium, with haplology.

Noun

cordolium n sg (genitive cordoliī or cordolī); second declension (pre-classical and post-classical, rare)

  1. heartfelt grief; sorrow of the heart, heartache
    • c. 203 BCE, Plautus, Cistellaria 65:
      At mihi cordolium est. — Quid? Id unde est tibi cor? Commemora, obsecro; []
      (please add an English translation of this quotation)
    • c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 9:
      suspectisque a re nata quae gesta sunt, non uxori non ulli familiarum cordolio patefacto
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Second-declension noun (neuter), singular only.

singular
nominative cordolium
genitive cordoliī
cordolī1
dative cordoliō
accusative cordolium
ablative cordoliō
vocative cordolium

1Found in older Latin (until the Augustan Age).

Descendants

  • Italian: cordoglio
  • Spanish: cordojo
  • Vulgar Latin: *dolia
  • Vulgar Latin: *dolium

References

  • cordolium”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • cordolium”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • cordolium in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016