cordolium
Latin
Etymology
From cord- (“heart”) + doleō (“to hurt, suffer”) + -ium, with haplology.
Noun
cordolium n sg (genitive cordoliī or cordolī); second declension (pre-classical and post-classical, rare)
- heartfelt grief; sorrow of the heart, heartache
- c. 203 BCE, Plautus, Cistellaria 65:
- At mihi cordolium est. — Quid? Id unde est tibi cor? Commemora, obsecro; […]
- (please add an English translation of this quotation)
- At mihi cordolium est. — Quid? Id unde est tibi cor? Commemora, obsecro; […]
- c. 125 CE – 180 CE, Apuleius, Metamorphoses 9:
- suspectisque a re nata quae gesta sunt, non uxori non ulli familiarum cordolio patefacto
- (please add an English translation of this quotation)
- suspectisque a re nata quae gesta sunt, non uxori non ulli familiarum cordolio patefacto
Declension
Second-declension noun (neuter), singular only.
| singular | |
|---|---|
| nominative | cordolium |
| genitive | cordoliī cordolī1 |
| dative | cordoliō |
| accusative | cordolium |
| ablative | cordoliō |
| vocative | cordolium |
1Found in older Latin (until the Augustan Age).
Descendants
References
- “cordolium”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “cordolium”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
- cordolium in Ramminger, Johann (16 July 2016 (last accessed)), Neulateinische Wortliste: Ein Wörterbuch des Lateinischen von Petrarca bis 1700[1], pre-publication website, 2005-2016