convivatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of convīvor

Participle

convīvātus (feminine convīvāta, neuter convīvātum); first/second-declension participle

  1. having eaten, consumed
  2. having feasted, caroused
  3. having hosted

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative convīvātus convīvāta convīvātum convīvātī convīvātae convīvāta
genitive convīvātī convīvātae convīvātī convīvātōrum convīvātārum convīvātōrum
dative convīvātō convīvātae convīvātō convīvātīs
accusative convīvātum convīvātam convīvātum convīvātōs convīvātās convīvāta
ablative convīvātō convīvātā convīvātō convīvātīs
vocative convīvāte convīvāta convīvātum convīvātī convīvātae convīvāta