conversatus
Latin
Etymology 1
Perfect passive participle of conversō.
Participle
conversātus (feminine conversāta, neuter conversātum); first/second-declension participle
- turned around or over
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | conversātus | conversāta | conversātum | conversātī | conversātae | conversāta | |
| genitive | conversātī | conversātae | conversātī | conversātōrum | conversātārum | conversātōrum | |
| dative | conversātō | conversātae | conversātō | conversātīs | |||
| accusative | conversātum | conversātam | conversātum | conversātōs | conversātās | conversāta | |
| ablative | conversātō | conversātā | conversātō | conversātīs | |||
| vocative | conversāte | conversāta | conversātum | conversātī | conversātae | conversāta | |
Etymology 2
Perfect active participle of conversor.
Participle
conversātus (feminine conversāta, neuter conversātum); first/second-declension participle
- having pondered
- having consorted or associateed with
- having abode or dwelled
- having lived one's life
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | conversātus | conversāta | conversātum | conversātī | conversātae | conversāta | |
| genitive | conversātī | conversātae | conversātī | conversātōrum | conversātārum | conversātōrum | |
| dative | conversātō | conversātae | conversātō | conversātīs | |||
| accusative | conversātum | conversātam | conversātum | conversātōs | conversātās | conversāta | |
| ablative | conversātō | conversātā | conversātō | conversātīs | |||
| vocative | conversāte | conversāta | conversātum | conversātī | conversātae | conversāta | |