conquisitus

Latin

Etymology 1

Perfect passive participle of conquirō.

Pronunciation

Participle

conquīsītus (feminine conquīsīta, neuter conquīsītum); first/second-declension participle

  1. selected, chosen
  2. costly
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative conquīsītus conquīsīta conquīsītum conquīsītī conquīsītae conquīsīta
genitive conquīsītī conquīsītae conquīsītī conquīsītōrum conquīsītārum conquīsītōrum
dative conquīsītō conquīsītae conquīsītō conquīsītīs
accusative conquīsītum conquīsītam conquīsītum conquīsītōs conquīsītās conquīsīta
ablative conquīsītō conquīsītā conquīsītō conquīsītīs
vocative conquīsīte conquīsīta conquīsītum conquīsītī conquīsītae conquīsīta
Descendants
  • English: conquest
  • French: conquête
  • Italian: conquista
  • Portuguese: conquista
  • Romanian: conchistă
  • Spanish: conquista

Etymology 2

From conquirō +‎ -tus (forming action nouns).

Pronunciation

Noun

conquīsītus m (genitive conquīsītūs); fourth declension

  1. (Medieval Latin) alternative form of conquaestus (acquisition, conquest)
Declension

Fourth-declension noun.

singular plural
nominative conquīsītus conquīsītūs
genitive conquīsītūs conquīsītuum
dative conquīsītuī conquīsītibus
accusative conquīsītum conquīsītūs
ablative conquīsītū conquīsītibus
vocative conquīsītus conquīsītūs

References