coniuratio

Latin

Alternative forms

Etymology

From coniūrō +‎ -tiō.

Pronunciation

Noun

coniūrātiō f (genitive coniūrātiōnis); third declension

  1. a swearing together
  2. a conspiracy, plot; confederacy, band of conspirators
    Synonyms: cōnsēnsus, cōnspīrātiō, cōnsēnsiō
    • 63 BCE, Cicero, Catiline Orations 1:
      constrictam iam horum omnium scientia teneri coniurationem tuam non vides?
      Don't you see that your conspiracy is already bound by the their knowledge of all?
    • c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de Bello Gallico 1.2:
      Is, M. Messālā et M. Pupio Pīsōne cōnsulibus, rēgnī cupiditāte inductus coniūrātiōnem nōbilitātis fēcit []
      He, with Marcus Messala and Marcus Piso being consuls, incited by a lust of power, formed a conspiracy amongst the nobility []
    • 1832, Gregory XVI, Mirari Vos:
      Hic autem vestram volumus excitatam pro religione constantiam adversus foedissimam in clericalem coelibatum coniurationem […]
      (please add an English translation of this quotation)

Declension

Third-declension noun.

singular plural
nominative coniūrātiō coniūrātiōnēs
genitive coniūrātiōnis coniūrātiōnum
dative coniūrātiōnī coniūrātiōnibus
accusative coniūrātiōnem coniūrātiōnēs
ablative coniūrātiōne coniūrātiōnibus
vocative coniūrātiō coniūrātiōnēs

Descendants

References

  • coniuratio”, in Charlton T. Lewis (1891), An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
  • coniuratio”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.
  • Carl Meißner; Henry William Auden (1894), Latin Phrase-Book[1], London: Macmillan and Co.
    • to form a conspiracy: coniurationem facere (Catil. 2. 4. 6)