coniucundatus
Latin
Etymology
Perfect active participle of coniūcundor.
Participle
coniūcundātus (feminine coniūcundāta, neuter coniūcundātum); first/second-declension participle
- having rejoiced with one another
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | coniūcundātus | coniūcundāta | coniūcundātum | coniūcundātī | coniūcundātae | coniūcundāta | |
| genitive | coniūcundātī | coniūcundātae | coniūcundātī | coniūcundātōrum | coniūcundātārum | coniūcundātōrum | |
| dative | coniūcundātō | coniūcundātae | coniūcundātō | coniūcundātīs | |||
| accusative | coniūcundātum | coniūcundātam | coniūcundātum | coniūcundātōs | coniūcundātās | coniūcundāta | |
| ablative | coniūcundātō | coniūcundātā | coniūcundātō | coniūcundātīs | |||
| vocative | coniūcundāte | coniūcundāta | coniūcundātum | coniūcundātī | coniūcundātae | coniūcundāta | |