coniucundatus

Latin

Etymology

Perfect active participle of coniūcundor.

Participle

coniūcundātus (feminine coniūcundāta, neuter coniūcundātum); first/second-declension participle

  1. having rejoiced with one another

Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative coniūcundātus coniūcundāta coniūcundātum coniūcundātī coniūcundātae coniūcundāta
genitive coniūcundātī coniūcundātae coniūcundātī coniūcundātōrum coniūcundātārum coniūcundātōrum
dative coniūcundātō coniūcundātae coniūcundātō coniūcundātīs
accusative coniūcundātum coniūcundātam coniūcundātum coniūcundātōs coniūcundātās coniūcundāta
ablative coniūcundātō coniūcundātā coniūcundātō coniūcundātīs
vocative coniūcundāte coniūcundāta coniūcundātum coniūcundātī coniūcundātae coniūcundāta