clura
Latin
Etymology
Early borrowing from Ancient Greek κολούρα (koloúra).
Noun
clūra f (genitive clūrae); first declension (only attested in a gloss)
- an ape
- c. 600 CE – 625 CE, Isidorus Hispalensis, Etymologiae 12.2.31:
- Horum [simiarum] genera quinque sunt, ex quibus cercopitheci caudas habent; simia enim cum cauda est, quam quidam cluram vocant.
- (please add an English translation of this quotation)
- Horum [simiarum] genera quinque sunt, ex quibus cercopitheci caudas habent; simia enim cum cauda est, quam quidam cluram vocant.
Declension
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | clūra | clūrae |
| genitive | clūrae | clūrārum |
| dative | clūrae | clūrīs |
| accusative | clūram | clūrās |
| ablative | clūrā | clūrīs |
| vocative | clūra | clūrae |
Derived terms
- clūrīnus
References
- “clura”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- “clura”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.