clivinus
Latin
Etymology
From clīvus (“slope, hill, rise”) + -īnus (adjectival suffix).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kliːˈwiː.nʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kliˈviː.nus]
Adjective
clīvīnus (feminine clīvīna, neuter clīvīnum); first/second-declension adjective
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | clīvīnus | clīvīna | clīvīnum | clīvīnī | clīvīnae | clīvīna | |
| genitive | clīvīnī | clīvīnae | clīvīnī | clīvīnōrum | clīvīnārum | clīvīnōrum | |
| dative | clīvīnō | clīvīnae | clīvīnō | clīvīnīs | |||
| accusative | clīvīnum | clīvīnam | clīvīnum | clīvīnōs | clīvīnās | clīvīna | |
| ablative | clīvīnō | clīvīnā | clīvīnō | clīvīnīs | |||
| vocative | clīvīne | clīvīna | clīvīnum | clīvīnī | clīvīnae | clīvīna | |
Descendants
References
- Ester Lavinia Lebedinski (December 2014), Roman Vocal Music in England, 1660-1710: Court, Connoisseurs, and the Culture of Collecting[1] (overall work in English), University of London, Appendix III: Table of Roman Latin motets, masses and oratorios with concordances in British sources, page 283: “Advenisti clivinus ignis”