claon

See also: claon-

Irish

Etymology

From Old Irish cláen (stoop, slope, slant).

Pronunciation

  • (Munster) IPA(key): /kl̪ˠeːn̪ˠ/
  • (Connacht) IPA(key): /klˠiːnˠ/
  • (Ulster) IPA(key): /klˠeːnˠ/, (older) /klˠɤːnˠ/[1]

Noun

claon m (genitive singular claoin, nominative plural claonta)

  1. incline, slope, slant
  2. inclination, tendency
  3. perversity

Declension

Declension of claon (third declension)
bare forms
singular plural
nominative claon claonta
vocative a chlaon a chlaonta
genitive claoin claonta
dative claon claonta
forms with the definite article
singular plural
nominative an claon na claonta
genitive an chlaoin na gclaonta
dative leis an gclaon
don chlaon
leis na claonta

Adjective

claon (genitive singular masculine claoin, genitive singular feminine claoine, plural claona, comparative claoine)

  1. inclined, sloping, slanting
  2. bent down, reclining
  3. tending, prone to, partial to
  4. perverse

Derived terms

  • claonas m (dip)
  • naomhchlaon (impartial, adjective)

Verb

claon (present analytic claonann, future analytic claonfaidh, verbal noun claonadh, past participle claonta)

  1. to incline

Conjugation

Conjugation of claon (first conjugation – A)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present claonaim claonann tú;
claonair
claonann sé, sí claonaimid; claonann muid claonann sibh claonann siad;
claonaid
a chlaonann; a chlaonas claontar
past chlaon mé; chlaonas chlaon tú; chlaonais chlaon sé, sí chlaonamar; chlaon muid chlaon sibh; chlaonabhair chlaon siad; chlaonadar a chlaon claonadh
past habitual chlaonainn /
claonainn
chlaontá /
claontá
chlaonadh sé, sí /
claonadh sé, sí
chlaonaimis; chlaonadh muid /
claonaimis; claonadh muid
chlaonadh sibh /
claonadh sibh
chlaonaidís; chlaonadh siad /
claonaidís; claonadh siad
a chlaonadh chlaontaí /
claontaí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future claonfaidh mé;
claonfad
claonfaidh tú;
claonfair
claonfaidh sé, sí claonfaimid;
claonfaidh muid
claonfaidh sibh claonfaidh siad;
claonfaid
a chlaonfaidh; a chlaonfas claonfar
conditional chlaonfainn /
claonfainn
chlaonfá /
claonfá
chlaonfadh sé, sí /
claonfadh sé, sí
chlaonfaimis; chlaonfadh muid /
claonfaimis; claonfadh muid
chlaonfadh sibh /
claonfadh sibh
chlaonfaidís; chlaonfadh siad /
claonfaidís; claonfadh siad
a chlaonfadh chlaonfaí /
claonfaí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gclaona mé;
go gclaonad
go gclaona tú;
go gclaonair
go gclaona sé, sí go gclaonaimid;
go gclaona muid
go gclaona sibh go gclaona siad;
go gclaonaid
go gclaontar
past gclaonainn gclaontá gclaonadh sé, sí gclaonaimis;
gclaonadh muid
gclaonadh sibh gclaonaidís;
gclaonadh siad
gclaontaí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
claonaim claon claonadh sé, sí claonaimis claonaigí;
claonaidh
claonaidís claontar
past participle claonta
verbal noun claonadh

archaic or dialect form
dependent form

Mutation

Mutated forms of claon
radical lenition eclipsis
claon chlaon gclaon

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Quiggin, E. C. (1906), A Dialect of Donegal, Cambridge University Press, page 31

Scottish Gaelic

Etymology

From Middle Irish cláenaid, a denominative verb from Old Irish clóen. Cognate with Irish claon and Manx cleayn.

Pronunciation

  • IPA(key): /kʰl̪ˠɯːn/

Verb

claon (past chlaon, future claonaidh, verbal noun claonadh, past participle claonte)

  1. slope, incline
  2. veer
  3. squint
  4. (grammar) decline

Synonyms

Derived terms

Adjective

claon

  1. sloping
  2. oblique