ciontaigh

Irish

Etymology 1

From Middle Irish cintaigid.[1] By surface analysis, cion +‎ -taigh.

Alternative forms

  • cionntaigh, cionntuigh, ciontuigh (obsolete)[2]

Verb

ciontaigh (present analytic ciontaíonn, future analytic ciontóidh, verbal noun ciontú, past participle ciontaithe)

  1. (intransitive) to transgress (commit an offense), sin, offend
  2. (transitive) to accuse, incriminate
  3. (reflexive) to confess
  4. (transitive) to convict
  5. to condemn, blame
Conjugation
Conjugation of ciontaigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present ciontaím ciontaíonn tú;
ciontaír
ciontaíonn sé, sí ciontaímid;
ciontaíonn muid
ciontaíonn sibh ciontaíonn siad;
ciontaíd
a chiontaíonn; a chiontaíos ciontaítear
past chiontaigh mé; chiontaíos chiontaigh tú; chiontaís chiontaigh sé, sí chiontaíomar; chiontaigh muid chiontaigh sibh; chiontaíobhair chiontaigh siad; chiontaíodar a chiontaigh ciontaíodh
past habitual chiontaínn /
ciontaínn
chiontaíteá /
ciontaíteá
chiontaíodh sé, sí /
ciontaíodh sé, sí
chiontaímis; chiontaíodh muid /
ciontaímis; ciontaíodh muid
chiontaíodh sibh /
ciontaíodh sibh
chiontaídís; chiontaíodh /
ciontaídís; ciontaíodh siad
a chiontaíodh chiontaítí /
ciontaítí
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future ciontóidh mé;
ciontód;
ciontóchaidh
ciontóidh tú;
ciontóir;
ciontóchaidh
ciontóidh sé, sí;
ciontóchaidh sé, sí
ciontóimid;
ciontóidh muid;
ciontóchaimid;
ciontóchaidh muid
ciontóidh sibh;
ciontóchaidh sibh
ciontóidh siad;
ciontóid;
ciontóchaidh siad
a chiontóidh; a chiontós; a chiontóchaidh; a chiontóchas ciontófar; ciontóchar
conditional chiontóinn; chiontóchainn /
ciontóinn; ciontóchainn
chiontófá; chiontóchthá /
ciontófá; ciontóchthá
chiontódh sé, sí; chiontóchadh sé, sí /
ciontódh sé, sí; ciontóchadh sé, sí
chiontóimis; chiontódh muid; chiontóchaimis; chiontóchadh muid /
ciontóimis; ciontódh muid; ciontóchaimis; ciontóchadh muid
chiontódh sibh; chiontóchadh sibh /
ciontódh sibh; ciontóchadh sibh
chiontóidís; chiontódh siad; chiontóchaidís; chiontóchadh siad /
ciontóidís; ciontódh siad; ciontóchaidís; ciontóchadh siad
a chiontódh; a chiontóchadh chiontófaí; chiontóchthaí /
ciontófaí; ciontóchthaí
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gciontaí mé;
go gciontaíod
go gciontaí tú;
go gciontaír
go gciontaí sé, sí go gciontaímid;
go gciontaí muid
go gciontaí sibh go gciontaí siad;
go gciontaíd
go gciontaítear
past gciontaínn gciontaíteá gciontaíodh sé, sí gciontaímis;
gciontaíodh muid
gciontaíodh sibh gciontaídís;
gciontaíodh siad
gciontaítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
ciontaím ciontaigh ciontaíodh sé, sí ciontaímis ciontaígí;
ciontaídh
ciontaídís ciontaítear
past participle ciontaithe
verbal noun ciontú

archaic or dialect form
dependent form

Synonyms
Derived terms

Further reading

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Alternative forms

  • cionntaigh (obsolete)

Adjective

ciontaigh

  1. inflection of ciontach:
    1. masculine vocative/genitive singular
    2. (archaic) feminine dative singular

Noun

ciontaigh

  1. inflection of ciontach:
    1. vocative/genitive singular
    2. nominative/dative plural

Mutation

Mutated forms of ciontaigh
radical lenition eclipsis
ciontaigh chiontaigh gciontaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “cintaigid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
  2. ^ ciontaigh”, in Historical Irish Corpus, 1600–1926, Royal Irish Academy