ceannaigh

Irish

Pronunciation

Etymology 1

From Middle Irish cennaigid,[2] derived from Old Irish cennaige (“merchant”). Cognate with Scottish Gaelic ceannaich.

Alternative forms

Verb

ceannaigh (present analytic ceannaíonn, future analytic ceannóidh, verbal noun ceannach(t), past participle ceannaithe)

  1. (ambitransitive) to buy
Conjugation
Conjugation of ceannaigh (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present ceannaím ceannaíonn tú;
ceannaír† 		ceannaíonn sé, sí ceannaímid;
ceannaíonn muid 		ceannaíonn sibh ceannaíonn siad;
ceannaíd† 		a cheannaíonn; a cheannaíos ceannaítear
past cheannaigh mé; cheannaíos cheannaigh tú; cheannaís cheannaigh sé, sí cheannaíomar; cheannaigh muid cheannaigh sibh; cheannaíobhair cheannaigh siad; cheannaíodar a cheannaigh ceannaíodh
past habitual cheannaínn /
ceannaínn‡ 		cheannaíteá /
ceannaíteᇠ		cheannaíodh sé, sí /
ceannaíodh sé, sí‡ 		cheannaímis; cheannaíodh muid /
ceannaímis‡; ceannaíodh muid‡ 		cheannaíodh sibh /
ceannaíodh sibh‡ 		cheannaídís; cheannaíodh /
ceannaídís‡; ceannaíodh siad‡ 		a cheannaíodh cheannaítí /
ceannaítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future ceannóidh mé;
ceannód;
ceannóchaidh mé† 		ceannóidh tú;
ceannóir†;
ceannóchaidh tú† 		ceannóidh sé, sí;
ceannóchaidh sé, sí† 		ceannóimid;
ceannóidh muid;
ceannóchaimid†;
ceannóchaidh muid† 		ceannóidh sibh;
ceannóchaidh sibh† 		ceannóidh siad;
ceannóid†;
ceannóchaidh siad† 		a cheannóidh; a cheannós; a cheannóchaidh†; a cheannóchas† ceannófar; ceannóchar†
conditional cheannóinn; cheannóchainn† /
ceannóinn‡; ceannóchainn†‡ 		cheannófá; cheannóchthᆠ/
ceannófá‡; ceannóchthᆇ 		cheannódh sé, sí; cheannóchadh sé, s토/
ceannódh sé, sí‡; ceannóchadh sé, s톇 		cheannóimis; cheannódh muid; cheannóchaimis†; cheannóchadh muid† /
ceannóimis‡; ceannódh muid‡; ceannóchaimis†‡; ceannóchadh muid†‡ 		cheannódh sibh; cheannóchadh sibh† /
ceannódh sibh‡; ceannóchadh sibh†‡ 		cheannóidís; cheannódh siad; cheannóchaidís†; cheannóchadh siad† /
ceannóidís‡; ceannódh siad‡; ceannóchaidís†‡; ceannóchadh siad†‡ 		a cheannódh; a cheannóchadh† cheannófaí; cheannóchtha토/
ceannófaí‡; ceannóchtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go gceannaí mé;
go gceannaíod† 		go gceannaí tú;
go gceannaír† 		go gceannaí sé, sí go gceannaímid;
go gceannaí muid 		go gceannaí sibh go gceannaí siad;
go gceannaíd† 		— go gceannaítear
past dá gceannaínn dá gceannaíteá dá gceannaíodh sé, sí dá gceannaímis;
dá gceannaíodh muid 		dá gceannaíodh sibh dá gceannaídís;
dá gceannaíodh siad 		— dá gceannaítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— ceannaím ceannaigh ceannaíodh sé, sí ceannaímis ceannaígí;
ceannaídh† 		ceannaídís — ceannaítear
past participle ceannaithe
verbal noun ceannach(t)

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Derived terms

Further reading

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

ceannaigh

  1. vocative/genitive singular of ceannach

Mutation

Mutated forms of ceannaigh
radical lenition eclipsis
ceannaigh cheannaigh gceannaigh

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

  1. ^ Sjoestedt, M. L. (1938), Description d’un parler irlandais de Kerry [Description of an Irish Dialect of Kerry] (in French), Paris: Librairie Ancienne Honoré Champion, § 6, page 7
  2. ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “cennaigid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.