carbuncularis
Latin
Etymology
From carbunculus (“carbuncle”) + -āris (adjectival suffix)
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kar.bʊŋ.kʊˈɫaː.rɪs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kar.buŋ.kuˈlaː.ris]
Adjective
carbunculāris (neuter carbunculāre); third-declension two-termination adjective
- carbuncular
- c. 1462, chapter XII, in Directio speculantis, seu De non aliud, spoken by Ferdinandus:
- Erit igitur carbuncularis id est rubinalis substantia non alia a qualibet cuiusvis carbunculi substantia, cuius quidem extrema ei accidentia, ut sensibilis et materialis est, ipsam consequuntur.
- Therefore, the carbuncular, that is, rubylike substance will be no different from the substance of any carbuncle, whose extreme accidents, as it is sensible and material, follow it.
Declension
Third-declension two-termination adjective.
| singular | plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|
| masc./fem. | neuter | masc./fem. | neuter | ||
| nominative | carbunculāris | carbunculāre | carbunculārēs | carbunculāria | |
| genitive | carbunculāris | carbunculārium | |||
| dative | carbunculārī | carbunculāribus | |||
| accusative | carbunculārem | carbunculāre | carbunculārīs carbunculārēs |
carbunculāria | |
| ablative | carbunculārī | carbunculāribus | |||
| vocative | carbunculāris | carbunculāre | carbunculārēs | carbunculāria | |
Descendants
- → English: carbuncular