buair
Irish
Pronunciation
- IPA(key): /bˠuəɾʲ/
Etymology 1
From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).[1]
Verb
buair (present analytic buaireann, future analytic buairfidh, verbal noun buaireamh, past participle buartha)
Conjugation
| indicative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | buairim | buaireann tú; buairir† |
buaireann sé, sí | buairimid; buaireann muid | buaireann sibh | buaireann siad; buairid† |
a bhuaireann; a bhuaireas | buairtear |
| past | bhuair mé; bhuaireas | bhuair tú; bhuairis | bhuair sé, sí | bhuaireamar; bhuair muid | bhuair sibh; bhuaireabhair | bhuair siad; bhuaireadar | a bhuair | buaireadh |
| past habitual | bhuairinn / buairinn‡ |
bhuairteá / buairteᇠ|
bhuaireadh sé, sí / buaireadh sé, sí‡ |
bhuairimis; bhuaireadh muid / buairimis‡; buaireadh muid‡ |
bhuaireadh sibh / buaireadh sibh‡ |
bhuairidís; bhuaireadh siad / buairidís‡; buaireadh siad‡ |
a bhuaireadh | bhuairtí / buairtí‡ |
| singular | plural | direct relative | autonomous | |||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| future | buairfidh mé; buairfead |
buairfidh tú; buairfir† |
buairfidh sé, sí | buairfimid; buairfidh muid |
buairfidh sibh | buairfidh siad; buairfid† |
a bhuairfidh; a bhuairfeas | buairfear |
| conditional | bhuairfinn / buairfinn‡ |
bhuairfeá / buairfeᇠ|
bhuairfeadh sé, sí / buairfeadh sé, sí‡ |
bhuairfimis; bhuairfeadh muid / buairfimis‡; buairfeadh muid‡ |
bhuairfeadh sibh / buairfeadh sibh‡ |
bhuairfidís; bhuairfeadh siad / buairfidís‡; buairfeadh siad‡ |
a bhuairfeadh | bhuairfí / buairfí‡ |
| subjunctive | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| present | go mbuaire mé; go mbuairead† |
go mbuaire tú; go mbuairir† |
go mbuaire sé, sí | go mbuairimid; go mbuaire muid |
go mbuaire sibh | go mbuaire siad; go mbuairid† |
— | go mbuairtear |
| past | dá mbuairinn | dá mbuairteá | dá mbuaireadh sé, sí | dá mbuairimis; dá mbuaireadh muid |
dá mbuaireadh sibh | dá mbuairidís; dá mbuaireadh siad |
— | dá mbuairtí |
| imperative | singular | plural | direct relative | autonomous | ||||
| first | second | third | first | second | third | |||
| — | buairim | buair | buaireadh sé, sí | buairimis | buairigí; buairidh† |
buairidís | — | buairtear |
| past participle | buartha | |||||||
| verbal noun | buaireamh | |||||||
† archaic or dialect form
‡ dependent form
Alternative forms
- buadhair, buaidhir (superseded)
Related terms
Etymology 2
Noun
buair m
- genitive singular of buar
Mutation
| radical | lenition | eclipsis |
|---|---|---|
| buair | bhuair | mbuair |
Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.
References
- ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “búaidrid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
Further reading
- Ó Dónaill, Niall (1977), “buair”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
Scottish Gaelic
Etymology
From Old Irish búaidrid (“to disturb, trouble”), from búaidre (“confusion, trouble”).[1]
Pronunciation
- IPA(key): /puəɾʲ/
Verb
buair (past bhuair, future buairidh, verbal noun buaireadh, past participle buairte)
Synonyms
- (disturb): cuir dragh air
Derived terms
- buaireadair m (“troublemaker”)
References
- ^ Gregory Toner, Sharon Arbuthnot, Máire Ní Mhaonaigh, Marie-Luise Theuerkauf, Dagmar Wodtko, editors (2019), “búaidrid”, in eDIL: Electronic Dictionary of the Irish Language
Further reading
- Edward Dwelly (1911), “buair”, in Faclair Gàidhlig gu Beurla le Dealbhan [The Illustrated Gaelic–English Dictionary], 10th edition, Edinburgh: Birlinn Limited, →ISBN