brznieć

• brzmieć

Inherited from Proto-Slavic *brьněti. First attested in the fifteenth century.

• IPA^(key): (10^th–15^th CE) /br̝ɲɛt͡ɕʲ/
• IPA^(key): (15^th CE) /br̝ɲɛt͡ɕʲ/

brznieć impf

1. (intransitive) to sound (to produce a sound)

   Synonym: wznieć

   • 1930 [c. 1455], chapter 19, in Ludwik Bernacki, editor, Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka)‎^{transliteration, transcription}, section 13:

     Poczyøla brznyecz trøøba (cum coeperit clangere buccina)

     [Poczęła brznieć trąba (cum coeperit clangere buccina)]

2. (intransitive) to play a musical instrument

   Synonym: gąść

   • 1930 [c. 1455], chapter 15, in Ludwik Bernacki, editor, Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka)‎^{transliteration, transcription}, section 19:

     Eman, Azaph a Ethan na zwoneczkoch myedzanich brznyely (concrepantes)

     [Eman a Azaf, a Etan na zwoneczkoch miedzianych brznieli (concrepantes)]

• Polish: brzmieć

• B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “brzmieć, brznieć”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN