bononiensis

Latin

Etymology

Bonōnia (Bologna, toponym) +‎ -ēnsis (-(i)an, demonymic adjective suffix)

Pronunciation

Adjective

bonōniēnsis (neuter bonōniēnse); third-declension two-termination adjective

  1. of or pertaining to the city of Bonōnia (modern-day Bologna, in Italy); Bolognese, Bononian
    • 46 BCE, Cicero, Brutus 46.169:
      Atque etiam apud socios et Latinos oratores habiti sunt [] C. Rusticelius Bononiensis, is quidem et exercitatus et natura volubilis
      There have also been orators among the allies and the Latins: [] C. Rusticellus of Bononia, a man both skilled and of voluble disposition.
    • 1304–1309, Pietro De' Crescenzi, “Petri de Crescentiis civis Bononiensis epistola in librum commodorum ruralium [Letter of Pietro de' Crescenzi, citizen of Bologna, in the book of agricultural advantages]”, in Rūrālium commodōrum librī XII [The 12 books of agricultural advantages]‎[1] (overall work in Medieval Latin), page 13; republished (manuscript), 1471:
      dn̄s petrus de creſcētijs ciuis bonon̄ · ſeip̄m ad oīa ſemꝑ mandata obſeq̓oſa paratū.
      [Dominus Petrus de Crescentiis civis bononiensis, seipsum ad omnia semper mandata obsequiosa paratum.]
      Sir Pietro de' Crescenzi, citizen of Bologna, always ready for all obsequious commands.

Declension

Third-declension two-termination adjective.

singular plural
masc./fem. neuter masc./fem. neuter
nominative bonōniēnsis bonōniēnse bonōniēnsēs bonōniēnsia
genitive bonōniēnsis bonōniēnsium
dative bonōniēnsī bonōniēnsibus
accusative bonōniēnsem bonōniēnse bonōniēnsīs
bonōniēnsēs
bonōniēnsia
ablative bonōniēnsī bonōniēnsibus
vocative bonōniēnsis bonōniēnse bonōniēnsēs bonōniēnsia

References

  • Bononia”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879), A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
  • bononiensis”, in Gaffiot, Félix (1934), Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.