blindbakken

Dutch

Etymology

Compound of blind +‎ bakken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈblɪndˌbɑ.kə(n)/
  • Hyphenation: blind‧bak‧ken

Verb

blindbakken

  1. (transitive) to bake blind (bake without filling)

Conjugation

Conjugation of blindbakken (weak with strong past participle, separable)
infinitive blindbakken
past singular bakte blind
past participle blindgebakken
infinitive blindbakken
gerund blindbakken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular bak blind bakte blind blindbak blindbakte
2nd person sing. (jij) bakt blind, bak blind2 bakte blind blindbakt blindbakte
2nd person sing. (u) bakt blind bakte blind blindbakt blindbakte
2nd person sing. (gij) bakt blind bakte blind blindbakt blindbakte
3rd person singular bakt blind bakte blind blindbakt blindbakte
plural bakken blind bakten blind blindbakken blindbakten
subjunctive sing.1 bakke blind bakte blind blindbakke blindbakte
subjunctive plur.1 bakken blind bakten blind blindbakken blindbakten
imperative sing. bak blind
imperative plur.1 bakt blind
participles blindbakkend blindgebakken
1) Archaic. 2) In case of inversion.