blandair

Irish

Verb

blandair (present analytic blandraíonn, future analytic blandróidh, verbal noun blandar, past participle blandartha)

  1. (ambitransitive) alternative form of bladair (“cajole; adulate, flatter”)

Conjugation

Conjugation of blandair (second conjugation)
indicative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present blandraím blandraíonn tú;
blandraír† 		blandraíonn sé, sí blandraímid;
blandraíonn muid 		blandraíonn sibh blandraíonn siad;
blandraíd† 		a bhlandraíonn; a bhlandraíos blandraítear
past bhlandair mé; bhlandraíos bhlandair tú; bhlandraís bhlandair sé, sí bhlandraíomar; bhlandair muid bhlandair sibh; bhlandraíobhair bhlandair siad; bhlandraíodar a bhlandair blandraíodh
past habitual bhlandraínn /
blandraínn‡ 		bhlandraíteá /
blandraíteᇠ		bhlandraíodh sé, sí /
blandraíodh sé, sí‡ 		bhlandraímis; bhlandraíodh muid /
blandraímis‡; blandraíodh muid‡ 		bhlandraíodh sibh /
blandraíodh sibh‡ 		bhlandraídís; bhlandraíodh /
blandraídís‡; blandraíodh siad‡ 		a bhlandraíodh bhlandraítí /
blandraítí‡
singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
future blandróidh mé;
blandród;
blandróchaidh mé† 		blandróidh tú;
blandróir†;
blandróchaidh tú† 		blandróidh sé, sí;
blandróchaidh sé, sí† 		blandróimid;
blandróidh muid;
blandróchaimid†;
blandróchaidh muid† 		blandróidh sibh;
blandróchaidh sibh† 		blandróidh siad;
blandróid†;
blandróchaidh siad† 		a bhlandróidh; a bhlandrós; a bhlandróchaidh†; a bhlandróchas† blandrófar; blandróchar†
conditional bhlandróinn; bhlandróchainn† /
blandróinn‡; blandróchainn†‡ 		bhlandrófá; bhlandróchthᆠ/
blandrófá‡; blandróchthᆇ 		bhlandródh sé, sí; bhlandróchadh sé, s토/
blandródh sé, sí‡; blandróchadh sé, s톇 		bhlandróimis; bhlandródh muid; bhlandróchaimis†; bhlandróchadh muid† /
blandróimis‡; blandródh muid‡; blandróchaimis†‡; blandróchadh muid†‡ 		bhlandródh sibh; bhlandróchadh sibh† /
blandródh sibh‡; blandróchadh sibh†‡ 		bhlandróidís; bhlandródh siad; bhlandróchaidís†; bhlandróchadh siad† /
blandróidís‡; blandródh siad‡; blandróchaidís†‡; blandróchadh siad†‡ 		a bhlandródh; a bhlandróchadh† bhlandrófaí; bhlandróchtha토/
blandrófaí‡; blandróchtha톇
subjunctive singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
present go mblandraí mé;
go mblandraíod† 		go mblandraí tú;
go mblandraír† 		go mblandraí sé, sí go mblandraímid;
go mblandraí muid 		go mblandraí sibh go mblandraí siad;
go mblandraíd† 		— go mblandraítear
past dá mblandraínn dá mblandraíteá dá mblandraíodh sé, sí dá mblandraímis;
dá mblandraíodh muid 		dá mblandraíodh sibh dá mblandraídís;
dá mblandraíodh siad 		— dá mblandraítí
imperative singular plural direct relative autonomous
first second third first second third
— blandraím blandair blandraíodh sé, sí blandraímis blandraígí;
blandraídh† 		blandraídís — blandraítear
past participle blandartha
verbal noun blandar

† archaic or dialect form
‡ dependent form

Noun

blandair m

  1. genitive singular of blandar (“cajolery; flattery”)

Mutation

Mutated forms of blandair
radical lenition eclipsis
blandair bhlandair mblandair

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

Further reading

This article is issued from Wiktionary. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.