attritus

English

Etymology

Latin

Noun

attritus (uncountable)

  1. material pulverized by attrition

Latin

Alternative forms

Pronunciation

Etymology 1

Perfect passive participle of atterō.

Participle

attrītus (feminine attrīta, neuter attrītum, comparative attrītior); first/second-declension participle

  1. rubbed (against)
  2. ground
  3. chafed
  4. worn (away)
Declension

First/second-declension adjective.

singular plural
masculine feminine neuter masculine feminine neuter
nominative attrītus attrīta attrītum attrītī attrītae attrīta
genitive attrītī attrītae attrītī attrītōrum attrītārum attrītōrum
dative attrītō attrītae attrītō attrītīs
accusative attrītum attrītam attrītum attrītōs attrītās attrīta
ablative attrītō attrītā attrītō attrītīs
vocative attrīte attrīta attrītum attrītī attrītae attrīta

Etymology 2

From atterō +‎ -tus (forming action nouns).

Noun

attrītus m (genitive attrītūs); fourth declension

  1. a rubbing on or against something
  2. the erosion due to rubbing
Declension

Fourth-declension noun.

singular plural
nominative attrītus attrītūs
genitive attrītūs attrītuum
dative attrītuī attrītibus
accusative attrītum attrītūs
ablative attrītū attrītibus
vocative attrītus attrītūs

References